2014-12-OefeningStaaltDeSpierenGroep

Graag uw opmerkingen en andere interessante informatie. Bezoek ons Forum .

Onze Heemkundige Kring Zwijndrecht Burcht, legt zich onder andere toe op het verzamelen, onderzoeken en bewaren van onze lokale geschiedenis, gebeurtenissen, gebruiken enz., alsook van het leven en werken van plaatselijke kunstenaars, schrijvers of andere merkwaardige personen.
Zoals bv. 'Rieke den bokser', en 'Julia van Rieke den Bokser', zijn echtgenote, van café 'Sportvriend', Zwijndrechtsestraat 36 te Burcht, de plaats waar het laatste volkscafé van 't Hoeksken tegen de vlakte ging, om plaats te maken voor appartementen.
Julia Janssens had er meer dan 66 jaar achter de toog gestaan (1924-1991), waarna Monique Heirman nog 18 jaar een waardige opvolgster geweest is, en samen met de vele trouwe stamgasten in 2009 de boeken definitief met spijt in 't hart moest sluiten. Julia, die eigenlijk Cecilia heette, was boven het café blijven wonen en kwam er nog alle dagen. Geboren in 1904 is zij op 98-jarige ouderdom in 2002 gestorven.

2014-12-FelixEveraerts'Rieke den bokser' zoals hij meestal genoemd werd, heette eigenlijk Felix, Felix Everaerts, en was geen bokser maar een 'lutteur' of worstelaar. Zijn vader was Petrus Franciscus Everaerts (°29-07-1869 Rillaer) en zijn moeder was Wivina Van der Vloet (°13-08-1879 Burcht), gehuwd te Burcht op 3 december 1898. Felix werd geboren in Antwerpen op 27 februari 1901. Zijn vader overleed reeds in 1903, hij heeft hem dus amper gekend.

Rieke was zeker 'gene gewone', zoals men in Burcht zegt, maar wat maakt hem dan zo speciaal? Welnu, oordeel zelf!

In 1927 stichtte hij in Burcht een worstelclub zonder ooit zelf van een worstelclub lid te zijn geweest. Hij volgde de sport wel door regelmatig naar de matchen van de meetings tussen de vele clubs in Antwerpen en omliggende te gaan kijken. Ook naar competities zoals de jaarlijkse 'Gouden Gordel' en de jaarlijkse kampioenschappen zal hij waarschijnlijk wel geweest zijn als hij de kans had. Daar ging hij naar kijken om, zoals ik hem later meermaals horen zeggen heb, "te gaan stelen met mijn ogen".
Hij was toen wel al lid geweest van de plaatselijke turnkring in het Volkshuis van Burcht, en was een keurturner, zowel wat grondoefeningen als toestellen, zoals het rek en de ringen, betrof. Ook was hij onderlegd in veel wat de spieren en gewrichten betreft. Waar hij dat geleerd had, weet ik niet, hij had zelf nooit leren lezen of schrijven. Toch was hij ongetwijfeld een zeer verstandig iemand.

2014-12-EveraertsHuldigingNogmaals, oordeel zelf! Amper 5 jaar na de stichting van de worstelclub, in 1932, werd hij zelf kampioen van België in de lichtgewicht klasse in de Grieks-Romeinse stijl, en opnieuw in 1933, 1934 en 1935. In 1936 en 1937 werd hij zelfs kampioen in zowel de Grieks-Romeinse als in de Vrije Stijl. Hij was daarnaast ook overwinnaar van de 'Gouden Gordel' in 1932,1933,1934,1935 en in 1939 - 1941. De 'Gouden Gordel' was toen in de worstelsport zoiets als nu de Ronde van Vlaanderen in de wielersport. Al die jaren en nog daarna tot begin de jaren vijftig heeft hij vele jonge mensen in zijn club opgeleid en getraind, waarvan er ook een zes of zeven eveneens Belgisch Kampioen geworden zijn. Sommige clubleden wonnen zelfs meer dan één keer de Belgische titel, zoals zijn zoon August Everaerts en ook Lucien Claes, die trouwens samen nog in 1952 ons land vertegenwoordigden op de Olympische Spelen in Helsinki, Finland. Ook heeft één van hen, Jos Maras, nog een tijdje een andere club 'Raad en Daad' gevormd in het Volkshuis.

Rieke was niet alleen wat techniek en kracht betreft ongewoon begaafd, maar hij kon ook ongelooflijk goed en duidelijk iets uitleggen en voordoen. Dat was werkelijk zijn grootste troef. Als hij u iets wilde leren, was het een plezier om te zien, hoe hij soms met weinig woorden, gebaren en houdingen, u tegelijkertijd kon duidelijk maken hoe het moest en hoe het zeker niet moest. Zulke dingen zijn moeilijk te benoemen, maar als je het zag, dan wist je ineens hoe goed hij wel moet hebben kunnen 'stelen met zijn ogen', en tegelijkertijd besefte je dat er nog zoiets als een aangeboren surplus aan te pas komt, om dat zomaar te kunnen. En hij kon het ongewoon goed!

2014-12-BriefhoofdBriefhoofdDe meeste Belgische kampioenen in elk van de 8 gewichtsklassen (vlieg-, haan-, pluim-, licht-, welter-, midden-, halfzwaar- en zwaargewicht) en in beide stijlen, kwamen meestal uit de Antwerpse federatie met zijn vele clubs, en 'Rikens Worstelclub' (zie briefhoofd) was in die tijd goed vertegenwoordigd. Rieke's club heette eigenlijk 'OSS', voluit 'Oefening Staalt Spieren'. Onze worstelpakjes, gebreide (!) broekjes met schouderbandjes, waren groen met rode streep, en die werden desgewenst op maat gebreid door een jongen (!), één van de zeven zonen Backeljauw, waarvan de oudste, Charel, ook een clublid was. 'Den breier' was waarschijnlijk broer Edward.

Nog iets dat waarschijnlijk weinigen wisten of nu nog weten, is dat Rieke enkele gehandicapte kinderen, met lichte lichamelijk afwijkingen zoals een 'kiekenborst' (zo genoemd in die tijd), een hoge rug of iets anders mankerend aan ledematen of gewrichten, in behandeling had, op doktersverzoek. Hij leerde hen gepaste oefeningen aan en masseerde hen ook, waar hij volgens insiders zeer goed in was. Soms mochten die kinderen op een wedstrijdavond tijdens de pauze met Rieke in de ring op de mat komen, om te laten zien wat ze allemaal konden van grondoefeningen, salto's inbegrepen. Dat werd 'cultuur fysiek' genoemd. Na hun korte optreden kregen ze een verdiend applaus, waarna ze met opgewekt gelaat en een flinke boost voor hun zelfvertrouwen, van de mat kwamen.

In de oefenzaal was er ook een lage houten trede, een soort platform voor het gewichtwerken. Er lag een klein gewicht 25 - 30 - 35 kg en een groot gewicht 75 - 80 - 85 kg, naargelang de schijven die men er aan toevoegde of afliet, en nog één met 2 vaste ijzeren bollen dat 52 kg woog. Ook daar toonde Rieke zijn kracht, kunde en kennis in samenhang met de techniek ervan. Spijtig dat er toen geen filmpje gemaakt werd, hoe hij ook daar soms tussendoor een 'showke' ten beste gaf.
2014-12-HoekskenskermisHoekskenskermis: De Serieuze Wandeling. Stoet in wandeltempo met al of niet verklede personen van binnen en buiten de wijk, waarbij het er op aan kwam zich zo ernstig mogelijk te houden.Ook tijdens de plaatselijke feestelijkheden zoals de jaarlijkse Hoekskenskermis liet Rieke zich niet onbetuigd en was steeds van de partij, o.a. met 'De Serieuze Wandeling', die altijd veel bekijks had.
In zijn laatste jaren is hij ook nog met pijl en boog naar vele schietingen geweest, en ook daar schoot hij van in het begin letterlijk hoge vogels af. 'Verschietachtig' voor sommigen, maar hij had zich wel goed voorbereid en geoefend op een zelfgemaakt wipje.

Tenslotte, om nog wat antwoorden op sommige vragen te krijgen, zijn we nog op bezoek geweest bij zijn zoon August Everaerts. Die vertelde ons dat hij van zijn vader wist dat die op 9-jarige leeftijd al van school werd gehaald om te werken. Dit verklaart het feit dat Rieke nooit heeft leren lezen of schrijven in die tijd. Ook zijn we daar te weten gekomen waar de term 'Rieke den bokser' vandaan komt. En dat zit zo: In de jaren voor hij de worstelclub stichtte, heeft hij een zeer korte tijd een soort bokstraining gegeven. Er was toen nog geen sprake van een oefenzaal, een ring of mat. Er werden gewoon 's avonds in het achterste gedeelte van het al niet grote café, oude stukken tapijt, matrassen en dekens op de vloer gelegd en daar werd dan gebokst door de liefhebbers. Maar ja, feitelijk was het altijd alleen tegen Rieke zelf, en hij moest dan maar één enkele rake mep in zijn aangezicht krijgen wat resulteerde in een blauw oog of andere kwetsuur. Hij had dus elke avond dat er gebokst werd wel wat verzorging nodig met wat zalf, en 'ne plakker' hier of daar. Hij is er dan ook vlug mee gestopt, maar van toen af was hij 'Rieke den bokser' en hij is het gebleven.

Felix Everaerts heeft dus als 'Rieke den bokser' wel een merkwaardig parcours afgelegd. Vele jonge mensen heeft hij als sportman tot voorbeeld gediend, om naar op te kijken en te trachten na te volgen. Hij zou nog vele jaren kunnen genieten hebben van wat het leven te bieden had, maar het heeft niet mogen zijn: hij is in 1955 op 7 juli overleden na een verraderlijke ziekte die hem op betrekkelijk korte tijd geveld heeft. Het is zoals het is, en nu bijna 60 jaar geleden. De herinneringen blijven...

Bronnen:
   Auteur: Frederik Van Raemdonck, oud clublid OSS (Oefening Staalt Spieren), september 2014
   Interview met August Everaerts, zoon van Felix Everaerts

Foto's:
   Hobbyclub "De Verzamelvrienden", Kijk op Zwijndrecht en Burcht.
   Privéverzameling F. Van Raemdonck.

Adres van onze vereniging: Heemkundige Kring Zwijndrecht Burcht, Kaaiplein 29, 2070 Zwijndrecht. E-mail: info@heemkundezb.be